06 Σεπτέμβριος 2009
Αγαπητοί συνάδελφοι, συναδέλφισσες
Εκ μέρους της ΓΣΕΒΒΕ θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την παρουσία σας σήμερα εδώ. Σήμερα μαζί δίνουμε ένα μεγάλο μήνυμα:
ότι ο αγώνας μας είναι συλλογικός, είναι καθολικός, πάνω από κόμματα και πολιτικές σκοπιμότητες ότι τα αιτήματα μας είναι δίκαια μα πάνω απ’ όλα, ότι είμαστε αποφασισμένοι να ακουστούμε, να αγωνιστούμε για το παρόν και το μέλλον μας.
Σήμερα λέμε σε κάθε τόνο:
είμαστε αποφασισμένοι να κατεβούμε στους δρόμους,
να πείσουμε την ελληνική κοινωνία να σταθεί σύμμαχος στο πλευρό μας,
να ακουστούμε και να δικαιωθούμε.
Ξέρουμε ότι αυτή η προσπάθεια είναι δύσκολη. Το είδαμε στο παρελθόν, το βλέπουμε και τώρα. Και, δυστυχώς, ο δρόμος θα είναι ανηφορικός και αύριο.
Το ξέρουμε από το παρελθόν, όταν το 1999 οι ελεύθεροι επαγγελματίες συμφωνήσαμε να ενοποιήσουμε τα Ασφαλιστικά μας Ταμεία μετά από τις επίσημες δεσμεύσεις και τις διαβεβαιώσεις της Πολιτείας ότι θα καλύψει τα ελλείμματα των τότε ΤΕΒΕ – ΤΑΕ – ΤΣΑ, προκειμένου να συναινέσουμε στην ενοποίηση των ταμείων και στη δημιουργία του ΟΑΕΕ.
Και συμφωνήσαμε. Όχι επειδή υπακούσαμε σε κάποια κομματική εντολή. Γιατί οι δεσμεύσεις της Πολιτείας ήταν ίδιες και επαναλήφθηκαν και το 2006.
Η αιτία που είπαμε το ναι, ήταν γιατί αναλάβαμε το μερίδιο που μας αναλογεί στον εξορθολογισμό του ασφαλιστικού μας συστήματος.
Εμείς, αγαπητοί συνάδελφοι, δεν είμαστε από αυτούς που από τη μια ομολογούν ότι υπάρχουν προβλήματα και επιδιώκουν αλλαγές, από την άλλη όμως αντιτίθενται σε κάθε μέτρο που τους αφορά.
Εμείς είμαστε εκείνοι που ακούμε την Πολιτεία, συνδιαλεγόμαστε μαζί της, χωρίς παρωπίδες, χωρίς υπερβολές.
Δυστυχώς, όμως, η ίδια η Πολιτεία έρχεται να μας αποδείξει ότι κάνουμε λάθος.
Κάνουμε λάθος όταν πιστεύουμε ότι οι δεσμεύσεις του κράτους θα υλοποιηθούν.
Κάνουμε λάθος όταν πιστεύουμε ότι το κράτος θα αναγνωρίσει όχι μόνο τα δικαιώματα μας, αλλά και το μεγάλο ρόλο των μεσαίων, των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων στον οικονομικό και κοινωνικό ιστό της χώρας.
Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει κανείς ότι λίγο πριν την καταληκτική ημερομηνία για την ενοποίηση, τον Ιανουάριο του 2007, όχι μόνο δεν είχαν τηρηθεί οι δεσμεύσεις του κράτους, αλλά επιχειρήθηκε με το Προεδρικό Διάταγμα 258 η δραστική μείωση κατά 30% των συντάξεων μας, και μάλιστα με αναδρομική ισχύ;
Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει κανείς ότι εδώ και δύο χρόνια ο ΟΑΕΕ αναγκάζεται να εκποιεί από τα αποθεματικά του για πληρώνονται οι συντάξεις μας;
Σήμερα τα αποθεματικά μας δεν επαρκούν για να καλύψουν ούτε δύο μηνών συντάξεις. Και την ίδια ώρα με τις νέες ενοποιήσεις του Ν. 2035/2008 βλέπουμε τη συνεχιζόμενη άρνηση του κράτους για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων.
Αυτό, αγαπητοί συνάδελφοι, αποδεικνύει από μόνο του την κρισιμότητα της κατάστασης. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το Ταμείο μας κινδυνεύει σε οικονομική κατάρρευση. Είναι απλώς η πραγματικότητα της οικονομικής μας κατάστασης. Είναι η συνέχεια μίας μεθόδευσης που προετοιμάζει το έδαφος ακόμη και για μειώσεις των συντάξεων και των παροχών.
Άλλωστε, και η ίδια η Αναλογιστική μελέτη του ίδιου του Υπουργείου Απασχόλησης λέει επί λέξει ότι: «η βιωσιμότητα και αναλογιστική ισορροπία του ΟΑΕΕ μπορεί να επιτευχθεί μόνο με επαρκή κρατική χρηματοδότηση και όχι με αύξηση εισφορών ή μείωση συντάξεων».
Και, ποια είναι η απάντηση του κράτους;
Να επιχορηγεί κάθε έτος τον συνταξιούχο του ΟΓΑ με περίπου 5.000 ευρώ, του ΙΚΑ με 3.500 ευρώ, του ΝΑΤ με 15.000 και του Ταμείου μας με μόλις 627 ευρώ!
Αυτά δεν είναι υπερβολές, ούτε λόγια. Είναι τα νούμερα που αποδεικνύουν ότι το ταμείο μας, είναι ο χειρότερα χρηματοδοτούμενος Ασφαλιστικός Οργανισμός στην Ελλάδα.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση δεν μπορούμε να μείνουμε απαθείς. Έχουμε χρέος απέναντι στους κόπους, τις θυσίες μας, στα τόσα χρόνια δουλειάς να μην μείνουμε απλοί παρατηρητές.
Είναι η ώρα να πιέσουμε τώρα, σήμερα για τη θεσμοθέτηση σταθερής χρηματοδότησης που να καλύπτει τις ανάγκες του ΟΑΕΕ.
Είναι η ώρα να δείξουμε τώρα, σήμερα την αντίδραση μας σε όσους ετοιμάζονται να παραδώσουν τα πάντα από συντάξεις μέχρι ασφάλιση και περίθαλψη στις ιδιωτικές εταιρείες ασφάλισης.
Αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες,
Τα προβλήματα που μας απασχολούν δεν είναι ούτε λίγα, ούτε μικρά. Η ναρκοθέτηση του ασφαλιστικού μας οργανισμού, οι μεγάλες “μειώσεις” που γίνονται στις συντάξεις μας λόγω του τρόπου υπολογισμού της διαδοχικής ασφάλισης, ο τρόπος διαχείρισης των αποθεματικών μας,
μας χτυπούν το καμπανάκι του κινδύνου.
Είμαστε μάρτυρες ενός διαρκούς εγκλήματος.
Χρόνια τώρα η Πολιτεία μας απαξιώνει και οικονομικά αλλά και κοινωνικά.
Κάποτε είχαμε να αντιμετωπίσουμε τα ασφαλιστικά μας προβλήματα. Σήμερα πρέπει να αποδείξουμε ότι τα 2.500 εκατομμύρια των ασφαλισμένων μας δεν είναι φοροφυγάδες, δεν είναι κλέφτες, δεν είναι η αιτία της οικονομικής κατάρρευσης του κράτους.
Σήμερα, δεν έχουμε μονάχα να σκεφτούμε πως θα τα βγάλουμε πέρα στη δύσκολη οικονομική συγκυρία, που θα πλήξει την πραγματική οικονομία, δηλαδή τις επιχειρήσεις μας.
Πρέπει να αναλώσουμε τις δυνάμεις για να πείσουμε αυτά που θεωρούνται αυτονόητα: ότι όταν ολόκληρη η οικονομία και το εισόδημα των καταναλωτών συμπιέζεται, δεν μπορείς να καταργείς το αφορολόγητο όριο των 10.500€, όπως πρόσφατα αποφάσισε και νομοθέτησε η Κυβέρνηση.
Δεν μπορείς να επιβαρύνεις και άλλο τους αυτοαπασχολούμενους με κεφαλικούς φόρους.
Το ξέρουμε όλοι ότι το 2008 και το 2009 θα είναι πολύ δύσκολες χρονιές για όλους. Ήδη τα πρώτα σημάδια έχουν φανεί. Οι καταναλωτές γίνονται πιο διστακτικοί και πιο συντηρητικοί στις κινήσεις του.
Και, όμως, παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης μας αναγκάζει να μην σκεφτούμε για έξυπνους, δημιουργικούς τρόπους να διατηρήσουμε το εισόδημά μας, αλλά πως θα ξεπληρώσουμε τις προκαταβολές των νέων φόρων.
Αυτές οι πολιτικές μας γυρίζουν δεκαετίες πίσω.
Η επιχειρηματικότητα και ιδιαίτερα σε μικρή κλίμακα ποινικοποιείται.
Οι αυτοαπασχολούμενοι, οι πολύ μικρές επιχειρήσεις επιβαρύνονται επιπλέον με 15 και 20% επί του ετησίου εισοδήματος τους.
Και από την άλλη, βλέπουμε τις υπεράκτιες εταιρείες, το παρεμπόριο, την παραπαιδεία να ευημερούν. Με ένα κράτος απών στα δύσκολα, απών στις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας.
Και ας ξεκαθαρίσουμε κάτι.
Είμαστε ενεργό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.
Ούτε παρωπίδες έχουμε, ούτε εθελοτυφλούμε.
Εμείς δεν ζητάμε να μην φορολογούμαστε όσο μας αναλογεί.
Δεν ζητάμε να μείνει ανεξέλεγκτη η φοροδιαφυγή, αλλά το ακριβώς αντίθετο!
Είμαστε οι πρώτοι που ζητάμε ένα κράτος σύγχρονο, ικανό να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι.
Είμαστε οι πρώτοι που ζητάμε ένα κράτος σύμμαχο της επιχειρηματικότητας, και όχι κυνηγό κεφαλών.
Είμαστε οι πρώτοι που ζητάμε τη βελτίωση των ελεγκτικών μηχανισμών, που λέμε όχι στη φοροδιαφυγή και στη διαφθορά.
Και ας το καταλάβουν αυτό καλά, όσοι προσπαθούν να στρέψουν την ελληνική κοινωνία απέναντι μας.
Ο κοινωνικός αυτοματισμός στην περίπτωση μας δεν περνάει, γιατί εμείς είμαστε μέρος της ίδιας κοινωνίας που παλεύει καθημερινά για τα 2, τα 3, τα 7 άτομα που απασχολούνται στις επιχειρήσεις μας.
Οι μικρομεσαίοι δεν είμαστε ούτε βιομήχανοι, ούτε εφοπλιστές.
Είμαστε τα μαγαζιά της γειτονιάς,
είμαστε οι οικογενειακές επιχειρήσεις,
είμαστε η απάντηση στις πολυεθνικές.
Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,
Η ΓΣΕΒΕΕ σας καλεί να αγωνιστούμε μαζικά, ενωτικά και με διάρκεια.
Θέτουμε ως άμεσες προτεραιότητες:
Α. την εξασφάλιση θεσμοθετημένης χρηματοδότησης για το 2ο μεγαλύτερο ταμείο στην Ελλάδα, τον ΟΑΕΕ. Να τύχουμε ανάλογης αντιμετώπισης με το ΙΚΑ
Β. την εκπλήρωση των δεσμεύσεων για κάλυψη των ελλειμμάτων
Γ. την αλλαγή του ληστρικού τρόπου υπολογισμού συντάξεων με διαδοχική ασφάλιση
Δ. την αλλαγή των όρων συνταξιοδότησης των μετά το 1993 ασφαλισμένων συναδέλφων μας
Ε. την άμεση ανάκληση του άρθρου 14 του Νόμου, που αφορά την κατάργηση του αφορολογήτου ορίου των 10.500 ευρώ για τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες.
Μπορούμε να τα καταφέρουμε. Μπορούμε να πετύχουμε τους σκοπούς μας. Μπορούμε να διατηρήσουμε ζωντανά τα μαγαζιά μας.
Σας ευχαριστώ πολύ.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
EPIRUSCOPYRIGHT